İbretlik Gün

Önümdeki çubuk krakeri çaresizce kemiriyordum. Normalde tuzu günlük yaşamına katmayan bir insan olmama rağmen çubuk krakeri yeme tarzım şudur: Önce tuz kemirilir ardından da kraker. Çok acıktığım için kendime yeni eğlenceler arıyordum. Bu eğlenceler, sağ yanımda oturan çilekeş arkadaşımla yaptığım dedikodu, ve onun üzerinde denenen esprilerimden oluşuyordu. Ama faydası yoktu, saat 3'e geliyordu,lakin içinde bulunduğumuz ve tarzımıza uymadığını düşündüğümüz ekonomi dersi nihayete ermiyordu. Birden hamamböceği gibi saçılan insanları gördüm ve kabusum bitti. Bu noktadan sonra alışveriş yapılacak ve yemek yenecek yere ışınlanmak istiyordum. Yıl 2011 hala otobüse biniyorum işte gördüğünüz gibi.

Eğer yanımda erkek arkadaşlarım varsa yemek yerken hayvanlaşıyoruz cümleten, en sevdiğim şeylerden biri budur mesela. Kendimde bir değişiklik fark ettim,artık bu eylemi her türlü gerçekleştirebiliyorum. Yemek yemeyi gerçekten seviyorum fakat sonrasında yaşanacak hezimetin farkındaydım bugün. Kurbanlık koyun stayla.

Yemekten kalkarken çilekeş arkadaşıma "Vinç lazım mı?" dedim. O da biliyordu yaşanacakları,gözleri başka bir hüzünle bakıyordu adeta. Yolumuza alışveriş merkezinin muhtelif mağazalarıyla başladık. İlk başta Polyanna misali dolaşıyorduk. Bir şeyler bulabileceğimizden emin gibiydik. Esasen yolculuğun sonundaki halimizle başındaki halimizi bir albüme koysalar, ne demek istediğimi daha iyi anlardınız. Yolculuk sonunda adeta at tepmişleri andırıyorduk.

Gözlemlerimi maddeler halinde sıralamak isterim.

1.) Öncelikle,kendimize göre hiç birşey bulamadık. Efendim,o ne öyle, orasından burasından iplik çıkan incecik kumaşlar,ya çok kapalı ya çok açık tşörtler,bluzlar, ya çok uzun ya çok kısa etekler. Burdan çıkarılan sonuç şu ki Türk tekstil sektörünün "orta yol" kavramından haberi yok.

2.) Bendeniz tam erkek olacak kızmışım onu anladım. Yolculuk boyunca o mağaza senin bu mağaza benim dolaşıp kendimize işkence ederken beğendiğim kıyafetlerin hep erkek reyonunda olması tesadüf olamazdı.

3.)Gezi boyunca Türk kadınının azmini takdir ettim. Cephede mermi taşımış şanlı analarımız şimdi de kasaya bir bir kıyafet taşımış onu anladım. Haftaiçi hiçbiri yememiş içmemiş alışveriş yapmış. Sonra da vay efendim paramız yok.

Ayaklarımız pert olmuş bir şekilde son mağazaya girdiğimizde arkadaşımla birlikte annemize bir şeyler bulmanın mutluluğunu yaşıyorduk.

Alışveriş sonucunda şu cümleyi yapıştıracaktım : Anneler Günü insanı annesinden bile soğutur !!!

Anlamlı dipnot: Aldığım şey anneme büyük geldi ve ertesi günü çıkıp başka şeyler baktık. (Damn you kapitalizm.)